Solothurn

Het heeft even wat langer geduurt dan gepland, want blogger heeft mijn verhaaltje kwijt gemaakt. Grrrrrrrrr...

Na Houffalize zijn we doorgereden naar Solothurn om daar een wedstrijd te rijden (en vakantie te vieren!). Het was een hele mooie oude stad en het was wel heel leuk dat ze de finish en de start in het centrum hadden gelegd. De start/finish lag in een drooggevallen gracht naast een burcht, daarachter lag een kathedraal en aan de andere kant was een beurs. Super gezellig dus!
Het parcours zag er ongeveer zo uit:
start, 180-graden bocht, brug (hier moet wel bij vermeld worden dat een riser niet handig was, met drie breed ging immers maar net (of niet niet)), 90-graden bocht, 180-graden bocht, trap (hier werd het even wat breder), tunneltje (oeps, hier is het weer een stuk smaller, inhalen was niet meer mogelijk), tunneltje weer uit, asfalt-weg, weg, weg, weg, nog meer weg, bocht in de weg, weg met uitzicht op bos! wortelenklim, nog meer klimmen, nog wat klimmen, top bereikt, afdalen, iets steiler afdalen, nog iets steiler afdalen, en dan weer over de weg naar de finish. Het asfalt stuk vond ik niet zo heel erg leuk maar het stuk in het bos was wel heel erg leuk.
Mijn start ging niet zo heel goed en ik lag meteen al iets achter. In het bos kon ik er al een paar voorbij en ik kwam zo te rijden in een groepje. In de enelaatste ronde kreeg ik op de klim een gaatje en dat hield ik vol tot... de laatste halve ronde. Daarna kwam er eerst een voorbij en op het asfalt werd ik in gehaald door de nummer twee bij de dames elite. Helaas had zij ook nog een junior dame mee op sleeptouw genomen en zo werd ik ook nog door haar in gehaald (al was dit nog best spannend). Ik werd 9e en was daarmee best wel tevreden.

Houffalize Bike Festival

Dit jaar was er dan wel geen wereldbeker in Houffalize maar als nog was er een groots spektakel  in het mountainbike mekka van  Belgie. Ik heb er lang naar uit gekeken om hier te mogen rijden. Het is zo'n onwijs gaaf parcours, echt een van mijn lievelingsparkoersen. Dit jaar mocht ik voor het eerst de steen bij de brandweer af in de wedstrijd en de tuin (Fosse d'ourt) zat er ook weer in. Hoewel ik eerdere jaren wel een beetje schrik had van deze afdalingen vond ik ze dit jaar eigenlijk het leukste van alles.

Woensdagavond gingen we er al naartoe en toen wij donderdagochtend ons eerste rondje in de regen hadden gemaakt (Ja echt waar het regende) hebben we de rest van de week prachtig weer gehad. Het werd pas echt druk op het parkoers op vrijdag.
Zaterdag om 3 uur was de start van mijn wedstrijd. Mijn broer (Kjell) had om 10.30 uur al moeten rijden en had het heel goed gedaan om als 3e te kunnen finishen!
Mijn achterband was voor de start een beetje zacht en om maar geen risico te nemen had ik maar het wiel van mijn broertje genomen (hij was er immers 3e mee geworden, al schepte dat wel metteen verwachtingen...) Mijn start ging vrij goed en ik kon meteen wel mee met de kopgroep. Al zat ik even daarna wel op een klein gaatje. Marlo Koevoet kwam me voorbij en zij reed me weer terug naar Annefleur Kalvenhaar. Even verder op reed ik tussen Marlo en Annefleur in. Annefleur heeft me gelukkig niet meer ingehaald en door een fout van Marlo in de afdaling van de tuin haalde ik haar ook weer in. Inmiddels was ik bijgehaald door een Italiaanse die me voorbij stak. Zij klom me echt te hard. Ik kreeg opeens ook in de gaten dat ik 3e lag want zelf was ik toch echt van mening dat er nog meer voor me moesten zitten. Maar als iedereen het tegen je roept hoop je toch dat ze zich niet verteld hebben. Maar ook over de finish twijfelde ik er nog wel even aan... Op het podium met een fles La Chouffe in mijn hand geloofde ik het wel. Alleen dachten de Zwitserse winnares en de Italiaanse dat La Chouffe iets was met bubbels en begonnen als een gek te schudden... (Ik schudde stiekem ook wel mee, tja na zo'n wedstijd kon ik niet meer zo goed nadenken)

Echt super blij ben ik met het resultaat, ik denk toch dat het aan het wiel heeft gelegen... Ik zit nu nog in Houffalize, het is nu opvallend stil en rustig in het dorpje, zo anders als 3 uur geleden. Wel echt jammer dat het zo snel allemaal weer voorbij gaat.

Cuesmes versus Nieuwkuijk

Dit weekend ging ik twee wedstrijden rijden. Maar wel twee totaal verschillende wedtrijden...

Het eerste verschil is al de ligging. De wedstrijd in Cuesmes/Mons ligt in Belgie op een mijnterril en is toch wel een 3 uur rijden terwijl de wedstrijd in Nieuwkuijk op maar een klein uurtje rijden van ons huis ligt. Het parcours was dan ook eigenlijk niet te vergelijken. En ik moet zeggen dat mijn voorkeur toch zeker uit gaat naar Cuesmes. Een paar mooie klimmen, leuke slingers en echt een loei zwaar rondje. Nieuwkuijk had ook wel slingers maar deze waren toch wel net even iets anders en leken eigenlijk meer op een heleboel bochten achter elkaar. (Dat klinkt het zelfde maar er zit wel degelijk een verschil in tussen de slingers in Cuesmes en Nieuwkuijk.) En met hele korte klimmetjes en veel aanzetten na de bochten was ook dit rondje een zwaar rondje. Maar toch wel iets anders zwaar...

In Cuesmes gingen we met 7 dames van start. Bij de eerste lange klim kwam ik op kop te rijden en had ik meteen een gaatje. Met een paar mannen van de Fun kon ik mee rijden en dat was eigenlijk best wel grappig. Sommige vonden het ook wel grappig volgens mij dat ik mee reed. Een man nam de laatste ronde over en moedigde me nog helemaal aan. Helaas moest ik hem daarna wel laten gaan... Maar ik had wel ruim gewonnen!!! :D
Van Nieuwkuijk had ik niks verwacht en ik zag deze wedstrijd dan ook meer als een training (weer een verschil). We hadden een best grote groep dames, meer dan de dag ervoor in ieder geval. Ik had een goede start en kwam te rijden met Annemarie. Ik moest haar alleen later wel laten gaan. In de laatste ronde was Romy de Bruijn nog bij mij gekomen en ook haar moest ik laten. Maar toch was ik wel tevreden 8e geworden. En nu op naar Houffalize!

p.s. er was ook nog wel een overeenkomst tussen beide wedstrijden: Bij beiden was je erg blij als je in de schaduw reed. Het was namelijk schitterend weer!

Broemmm

Broem, broem, broem, bbbrrrrroooooeeeemmmm... Zo klinkt het als 78 motoren je in halen(plus of min 30 en dan kom je wel redelijk in de buurt). Het was namelijk zo dat tegelijkertijd met de wedstrijd in Norg er ook iets te doen was op het TT circuit in Assen. En ja, dan komen er een heleboel motoren voorbij vliegen. Maar eigenlijk vond ik dat er wel weer genoeg mensen me ingehaald hadden en dus was ik maar niet van plan om me in te laten halen. Ik startte op de 6e startrij dus in dat opzicht konden niet heel veel dames me meer voorbij... Ondanks mijn startrij was ik wel snel weg al vond ik de start een tikkie vreemd. Hij ging als volgt:
"Dames opgelet nog 3 minuten" Dames:"oh nou dan hebben we nog even" Speaker:"dan kan ik nog wel iemand interviewen" Dus er werd geïnterviewd horen we opeens midden in het interview een fluitje. Speaker: "ik geloof dat we nu gaan starten." En toen gingen we weg.
Ik kon meteen naar voren rijden en in het wiel van Lisa reed ik naar voor. Daarna kwam ik met Denise Betsema te rijden. Zij reed mij te hard en we gingen allebei alleen verder. Natasja haalde mij terug en zo reden we met zijn tweeën weer verder. Uiteindelijk kan er maar een de snelste zijn... dat betekende dat als je nog met zijn tweeën bent dat je er om moet sprinten... Ik was net wat sneller bij de sprint en kwam toen als 4e over de streep bij de dames jeunesse (junioren en nieuwelingen). Ze hadden het wel heel leuk gedaan om de junior dames en de dames nieuwelingen apart te huldigen maar wel 1 klassement te maken. Zo ging ik dus met bloemen en een tevreden gevoel naar huis, dit keer voor de motoren.

Na modder komt zonneschijn

Vraag een mountainbiker naar de Wallonia Cup in Thieusies van 2010. Hij (of zij) zal modder zeggen, misschien nog dat het toen regende. Het rondje was omgetoverd in een modderpoel, dit maakte het een mooie ronde en een leuke wedstrijd. Nu, een jaar later, stond er een zonnetje boven de abdij en was het eigenlijk gewoon warm. Nog steeds was het een leuke ronde.
Mijn start was best goed maar tja met een deelnemers veld van 5 meisjes wordt je ook niet echt heel erg snel knel gereden. En ik stond ook nog eens op de eerste startrij (dat kan ook niet anders). Clémence Baude had kopstart en ik reed in haar wiel erachter. Wat verder in de klim kwamen we de eerste mannen van de Fun B al tegen en ging ik haar en een paar mannen voorbij. Zo heb ik 3 rondjes alleen op kop gereden en won ik mijn eerste wedstrijd van het seizoen.

Berlicum

Afgelopen zondag stond voor mij de eerst echte wedstrijd op het programma in Berlicum. Hartstikke leuk om iedereen na een winter weer eens te zien en te spreken. Het parcours was haast niks veranderd en nog even vlak als alle voorgaande jaren (die ik heb gereden).
Mijn start begon al achteraan (ik moest achteraan opstellen) en na 100 meter was die positie eigenlijk onveranderd. Het meisje naast me wilde door mijn stuur heen rijden (zij had ook geen andere keus omdat ze knel zat) maar als je in de file staat dan kun je ook niet over de andere auto's heen rijden ook al zou je dat heel erg graag willen. Dat zelfde geld dus ook voor fietsers... We bleven allebei wel staan en konden heel mooi kijken naar hoe de eerste al een stuk voor ons uit reden.
Daarna had ik wel meteen geprobeerd een hoop mensen in te halen maar daar had ik mezelf iets te veel bij opgeblazen. Samen met Marquerite de Neve probeerden we door te schuiven naar voren en terwijl we de  anderen konden zien dat die nog een ronde mochten rijden moesten wij al stoppen... Als een van de eerste waren we uit de wedstrijd gehaald.
Ik was uiteindelijk 21e geworden.

Omhoog geraakt, Vlaams geleerd, naar beneden gestapt en uiteindelijk toch alles gefietst

Je had zondag gewoon simpel kunnen doen. Je was naar Assen gereden (ook nog best een eindje voor ons) en had daar gewoon de eerste echt mountainbike wedstrijd van het seizoen gereden. Dat had gekund, immers alles kan. Maar waarom zou je simpel doen als je het ook moeilijk kan doen? Dat was de vraag die Kjell en ik ons ook hadden gesteld. Zo kwamen wij op het idee om helemaal niet naar Assen te rijden en daar een wedtrijdje te fietsen. Wij kwamen op het idee om ons bij een paar Vlamingen te voegen en bij MTBclinics.be een traininskamp te volgen. Want waar kun je nou mooier fietsen als in de Ardennen?

Mountainbikeseizoen begonnen

Gister het schaatsseizoen afgesloten. Het is immers toch ook veel te mooi weer om nog te schaatsen... (Het regend, het is somber buiten maar tja het vriest niet meer... Dus dan is het echt veeeeel te warm om nog te schaatsen) In Hoenderloo kon je een wedstrijdje rijden bij Bar End en dat vonden Kjell en ik wel leuk om alvast een eerste wedstrijd te rijden.
Met een start in de regen was ik best goed weg. Ik kwam gelijk bij Kiona te zitten en opeens waren we met z'n tweeën weggereden van de anderen. Na 3 rondes (als ik goed heb geteld) ben ik bij een vals plat klim bij haar weggereden. Zo kwam ik dus ook uiteindelijk in mijn eentje over de streep. Dus wel een lekker begin van het MTB seizoen, al waren er dan maar heel weinig dames die mee deden.

NK marathon

Het zou de afsluiting van het schaatsseizoen zijn. Aangezien we de volgende dag alweer een mountainbike wedstrijdje bij Bar End gingen rijden.
De wedstrijd begon met een loze ronde al was deze niet echt loos maar eerder heel erg hard. Ik zat niet helemaal goed en er reed al een kopgroep weg. Uiteindelijk kwam alles toch weer bij elkaar. En werd er gewoon weer gesprint... Ik werd uiteindelijk 13e.
Daarna nog de wedstrijden van de anderen gekeken. Was wel heel leuk. Er zaten echt nog mooie wedstrijden tussen.
En nu kunnen de schaatsen het vet in!

trainingsupdate

De meeste mountainbikers rijden in de winter niet zo actief wedstrijden en in mijn geval helemaal niet. Maar de meeste mountainbikers houden (naar mijn mening althans) wel een wedstrijd wie zegt dat hij of zij het meeste traint in de winter...
Vandaag ging ik ook trainen in de kou en niet op de roller. (Je moet wel exact blijven over wat je doet en als Nederlander moet je ook wat over het weer te melden hebben) En ik vond het wel een bijzondere training om even te vermelden.

Poging 1:
Kjell en ik gingen om ff voor half 2 de deur uit om te gaan fietsen in het bos. Nog voor we de straat uit waren kwamen we er achter dat we onze kettingen waren vergeten te smeren...

Poging 2:
Iets na half 2: Kjell en ik fietsen weer weg. Kjell had er al snel genoeg van en na 2 klimmetjes brak hij zijn ketting (in een afdaling!). Dit fietste niet zo heel lekker dus dat werd duwen. En om 2 uur waren we weer thuis.

Poging 3:
Met gesmeerde en hele kettingen reden we weer weg. Dit keer duurde het ietsje langer maar helaas zag Kjell het ook deze keer niet zitten om terug naar huis te moeten fietsen. En je raad het al hij brak zijn ketting weer. Dit keer met wat meer publiek (er was een heel groepje kinderen paddenstoelen aan het zoeken. En de grootste kabouter zat op de fiets... ).
Mijn conclusie na het hele verhaal is dat je maar beter met elastiekjes kunt gaan fietsen. Hoef je niet te smeren en kunnen ook niet breken (hooguit knappen).