MTB Honselersdijk 15 mrt 2009

Ik snap niet waarom wij topo moeten leren! Ga gewoon mountainbiken en je komt nog eens ergens! Voor de mensen die geen mountainbike wedstrijden rijden en ook met topo niet hebben geleerd waar Honselersdijk ligt: Honselersdijk ligt in het Westland en het parcours ligt op een oude vuinisbelt. Het is een best leuk parcours, zeker voor wat ze daar hebben. Veel korte klimmetjes, bochtjes, een zuigende ondergrond en met een straffe wind, was het best een zwaar parcours. Ik had een goede start en kwam achter een meisje te zitten waar ik de hele race mee samen heb gereden. Soms kon ik misschien wat harder, maar als je dan kop over neemt merk je de wind pas en weet je dat je niet harder kan. Het was een leuke wedstrijd en ik vond dat ik goed had gereden. Volgends mij was ik 2e nieuweling meisje (er deden er niet zo veel mee, maar dat moet je niet zeggen) en iets van 24e in totaal.

MTB Berlicum 8 mrt 2009

De eerste wedstrijd van het seizoen, de eerste wedstrijd bij de nieuwelingen, de eerste wedstrijd bij de Elite dames (er is geen aparte nieuwelingen categorie), en de eerste wedstrijd waar ik 1 uur en 1 kwartier moet rijden (vorig jaar was dat nog 3 kwartier).



De start ging best goed. Ik moest helemaal achteraan staan maar voor mij had ik een goede start. De dames starten volgens mij een stuk minder hard dan de jongens waar ik vorig jaar mee reed.


Ik kwam alleen wel vrij snel (door mijn eigen handigheid) alleen te fietsen. Dat is wel een stuk zwaarder dan in een groepje.


Ik werd uiteindelijk 6 nieuweling meisje en in totaal 33.

NK Marathon 28 Feb 2009

Ik moest al om kwart voor 5 opstaan omdat mijn vader maar 10 keer per jaar naar Thialf, daar was het dus, en hij dacht dat je het niet kon rijden in 2 uur en een kwartier. We deden er dus 1 uur en 3 kwartier over dus waren we veel te vroeg op de ijsbaan (om 7 uur). Mijn wedstrijd begon pas om 9.15 uur. maar goed dan kan ik wel heel lang over het inschrijven doen.
Ik moest wel 10 hele ronden rijden plus een loos recht end. Ik had al bij de jongere categorieën voor ons gezien dat ze meteen kei hard weg gingen. Dus ik wist al dat je meteen heel hard moest weg sprinten. In tegenstelling tot een paar andere in de kleedkamer, echt je lacht je vaak kapot in de kleedkamer, ik snap heel vaak niet hoe die meiden het vol houden om te schaatsen, maar goed er was zo'n meid in de kleedkamer: Die loze rechte stuk gingen ze meteen sprinten!(op zijn Amsterdams) Je denkt toch zeker niet dat ik 10 ronden zo hard ga als ik kan!

Ik vond het wel jammer dat het gewoon 10 ronden sprinten werd. De meeste meiden zijn veel sneller dan ik dus ik kan ze nooit bijhouden. Ik had gehoopt dat het af en toe stil zou vallen en dat je er dan van door zou kunnen gaan. Het viel ook heel even een beetje stil, dat wil zeggen ik vloog toen de bocht niet uit, ik ben toen kei hard gaan sprinten maar ik had niet zo veel snelheid dus was ik zo weer bij. Maar ik had wel bijna 2 rondjes op kop gereden, heel even 1ste gelegen en de speaker heeft mijn naam om geroepen, dat laatste heb ik niet gehoord maar mijn moeder zei het. Na mijn kop moest ik nog 5 rondes. Vooral de laatste ronde ging heel hard. Ik moest toen het pelethon laten gaan en werd uiteindelijk 28ste van de 45. Ik vond het echt een heel leuk toernooi wij zijn ook de hele dag nog in Heerenveen blijven hangen en heb ook nog de wedstrijd van de top-divisie gezien.

WK allround Hamar vervolg 3

Zondag 8 feb.De laatste dag in Hamar en de tweede wedstrijddag begint heel verrassend met een ontbijt. Ik denk dat de schaatsers gisteren ook niet zo'n geweldige lunch hebben gehad, want ik zie er een heleboel lopen met een toren van broodjes opgevouwen in servetjes. Ik deed dat dus ook na en had een geweldige lunch. In tegenstelling tot andere mensen die geen broodjes hadden meegenomen. Ze hadden op de baan een soort van chilli- con-carne gemaakt die meer leek op satésaus.

Alleen de vrijdag zijn we met de auto naar de ijsbaan gegaan. Daarna kwamen we erachter (door mij) dat het heel lekker is om naar de ijsbaan te lopen. Vandaag liepen we dan voor de laatste keer naar de ijsbaan. We hadden op de KNSB-site een foto gezien waarbij alle deelnemers voor de mooi besneeuwde ijsbaan stonden.  Wij wilden ook wel zo'n foto, dus gingen we zoeken naar die plek. We dachten dat het misschien bij de voorkant was genomen (de hoofdingang). Maar voor de hoofdingang stonden allemaal mensen te wachten om naar binnen te kunnen om op het mooiste plekkie te gaan staan. Wij konden -gelukkig- langs die rij maar net toen wij er voorbij waren gingen de hekken open. Grappig gezicht! De helft rennen en de andere helft schreeuwen. Die lieten iemand anders rennen, want ze durfden zelf niet of de gladde sneeuw te rennen. Helaas heb ik niet iemand zien vallen en de plek van de foto niet kunnen vinden...

Wij eten bij schaatsen (en dan vooral op natuurijs) altijd erwtensoep, snert. De Noren houden volgens mij meer van Hotdog, bij iedere tribune kon je ze kopen.

Ik deel vandaag de transponders uit met de vrouw van de man waarmee ik de transponders gisteren uitdeelde. (snap je het nog?)  Die vrouw heet Nannie en ze zit naast me op de foto. We hebben een keer een foutje gemaakt. Het was heel even heel druk en toen gaven we per ongeluk de transponder van Bokko aan iemand anders. Maar dat hadden we vrij snel in de gaten en toen hebben we het opgelost. Verder hebben we geen problemen gehad met de transponders.

Het waren echt hele mooie wedstrijden. Het begon met de dames 1500 meter. Om heel eerlijk te zijn weet ik daar niet meer zo heel veel van. Ik was de hele tijd druk bezig met transponders uit te delen. De 1500 meter mannen weet ik nog wel. Vooral de rit tussen Bokko en Kramer, de eerste mooie rit van de dag.  Toen dacht ik nog de mooiste rit van de dag, maar na de laatste rit 10 km (Bokko, Kramer) vond ik die mooier. Maar de 1500 m. was ook heel mooi. Clara Hughes kwam net haar transponders vragen, toen ze zag wie er aan de start stonden moest ik even wachten. Zij wou die rit ook graag zien. Ik vond het ook wel

leuk dat de Noor won en niet Kramer. Dat maakte het voor het klassement wel spannender...
De dames 5 km heb ik wel echt gekeken, maar spectaculaire ritten vond ik ze niet. Sablikova reed wel hard en het was wel even spannend wie er wereldkampioen zou worden. De 10 km daarna waren ook niet echt leuk, eerder slaapverwekkend. Alleen die laatste rit die was echt zo vet! Het hele stadion ging uit zijn dak (gelukkig niet letterlijk, want het sneeuwde buiten nog...). Ik vond het ook voor het eerst deze dag geen saaie 10 km.

Na de wedstrijd gingen we naar het banket. De fakkeltjes die ze in de sneeuw hadden neergezet langs de route naar het banket, zagen er heel gezellig en mooi uit. Toen de sneeuwschuiver er aankwam en ze gewoon mee schoof was dat ook wel een beetje jammer. Maar er beleven er nog genoeg staan om de goede route te vinden en de fakkeltjes zagen er dan ook veelbelovend uit. Dat was allemaal schijn, want het was het saaiste banket ooit! En dat vond niet alleen ik, maar ook veel rijders peerden hem meteen toen ze het toetje op hadden.

WK allround Hamar 6-7 feb

Ik mag niet mee doen met deze wedstrijd hoor. Maar ik mag wel transponders uitdelen op het middenterein. Transponders zijn een soort van chips waarmee je de tijd kan meten. Je kan vanaf het middenterrein de sporters echt heel goed zien.

Ik heb echt heel veel geleerd:

• Hoe je kan lobbyen aan het ontbijt. (bij mij aan tafel deden ze niet anders!)
• Dat je het best kunt inlopen met blote voeten, afgeknipte joggingbroek met voetbal... (vrijdag uitgebreider verslag)
• Ik vroeger wel alles goed schreef (en nu nog steeds ), ik gebruikte alleen de Noorse spelling...(dat doe ik nu als dyslect ook nog steeds )
• Wie wel sokken in de schaatsen doet en wie niet. Ikzelf doe ook nooit sokken in mijn schaatsen. Maar Trevor Marcicano bijvoorbeeld wel.
• En nog veel meer  (ook een heleboel echt nuttige dingen)

Ik vind het wel heel leuk als je het verslag leest maar je moet er wel echt tijd voor hebben!

Donderdag 5 feb.

Ik ben net aangekomen in het hotel. Ik denk niet dat ik nog een keer zo'n lange reis met de trein ga maken. Het was echt heel gezellig maar op een gegeven moment was ik het spuugzat (ook letterlijk). Het is een heel mooi hotel met een boxspring. Beter dan het treinbedje, dat sliep ook niet verk

eerd, maar je moet niet veel groter zijn dan 1.70 m, want anders lig je er opgevouwen in. We hebben in het hotel ook een TV. Ben nu aan het kijken naar een Noors belspel. Gaat toch net weer ff anders dan in Nederland.

Ze hebben hier in het hotel en ook op de ijsbaan een hele leuke spelling. Wat ik als kind altijd fout schreef, is gewoon Noors. Etage is in het Noors: etasje, zo schreef ik het ook altijd! En centraal station= sentraal stasjon. Dus beste leraar(es) van groep 3, 4 en 5, ik schreef het wel altijd goed op (alleen wel in het Noors!).

Word vervolgt

WK allround Hamar Vervolg 2

Vandaag gaat de wedstrijd pas echt beginnen. Eerst was de bedoeling dat ik met een Lasse of Kalle (gewoon een Noorse jongen) de transponders zou regelen. Maar nu helpt een wat oudere man, Andre mij. Ik zit bij de tafel en deel alle transponders uit en hij gaat de mensen achterna als ze de transponders niet om doen. Andre rookt alleen (hij gelooft dat zijn vrouw dat niet ruikt en dus niet weet dat hij rookt.)
Af en toe kan je niet meer naar de ijsbaan lopen, want dan komt er een kolonie kaalgeschoren koppen (waar ze het bovenste stukkie zijn vergeten) aanlopen. Dat zijn de Noorse militairen. Zij verzorgen de ceremonie en dat moeten ze de hele tijd oefenen... ze hebben hier 10 ceremonies ...

Op het middenterrein (waar ik dus zit)  hebben ze allemaal grasmatten neergelegd. Dat loopt heel lekker en het ziet er best gezellig uit. Alle schaatsers lopen ook in het middenterrein in. Je ziet dan ook meteen hoe ze dat doen. Alleen de Noren lopen buiten in.

De lunch was vandaag iets minder goed dan gisteren. We hadden van die hamburgerbroodjes met alleen sla. Ik heb maar een appel gegeten en ik vond het wel best. Ik word sowieso helemaal volgepropt met eten, want de man waarmee ik de transponders is heel gezellig en houdt van lekker eten. Maar gelukkig neemt hij voornamelijk fruit mee. 3 appels, 5 bananen, 2 sinaasappels en 1 peer krijg ik echt niet op... Wel aardig van hem, want verhongeren is ook niet echt leuk. En het is best lekker fruit wat ze hier hebben.

Het stadion zat helemaal vol bij de heren en nadat Bokko had gereden niet meer. Bij de dames zaten er wat minder Noren. De koning bleef wel de hele tijd kijken. Maar ja, die had ook een kussentje op zijn stoel. 40% van het publiek was Nederlanders en de rest was Noors. Alle spandoeken waren wel in het Nederlands. Dat kennen de Noren niet.
Ik heb maar een Noors spandoek gezien en daar kwam ik pas de tweede dag achter, want de eerste dag zag ik alleen maar een kort deel en dat was precies een woord dat ook in het Nederlands bestaat.

Er was ook een Keniaanse vrouw. Dat was een vrouw van een man die vroeger ook heeft geschaatst en die man kent mijn pa. Dus zo begon de vrouw tegen mij te praten en moest ik van haar met haar op de foto. Ze zag er wel heel mooi uit helemaal in klederdracht. Ze maakt ook reclame voor safari's in Afrika. Sorry maar ik ben het adres vergeten.

's Avonds ben ik onder het dak doorgelopen. Duh, dat doe je toch altijd. Ja, maar niet vlak eronder als het dak 35 m. hoog. Het dak steunt op houten balken. Langs een van die balken is looppad, van nog geen meter breed, waar je op kan lopen. Dat paadje is niet geschikt voor rondleidingen en toen we terug kwamen zei iemand dat je er alleen op mocht lopen als je geborgd was aan een lijn. Oeps. Maar echt heel gevaarlijk was het niet. Wel heel mooi. Het ziet er echt vet raar uit.  En het is super hoog. Het trapje waar je op loopt is gemaakt van een rooster. Je kan er dus doorheen kijken. Dat is best eng als je op 35 m. hoogte loopt en je ziet onder je een man in eel ijsberenpak naar je zwaaien.

WK allround hamar vervolg

Ik heb vannacht echt heel lekker geslapen. Op een soort boxspring (die komen toch ook uit Scandinavië?). Ik was wel eerder wakker dan mijn pa, iets wat echt niet vaak voorkomt meestal is hij al om 5 uur wakker.
Opstaan, aankleden en ontbijten. Een heel lekker ontbijt met pannenkoekjes (die hebben ze dus niet alleen in Nederland). Ook stonden er allemaal bakken met haring en makreel allemaal anders gekruid. Ik zou dat 's ochtends echt niet door mijn keel heen kunnen krijgen.

De ijsbaan is echt heel leuk en warm. Buiten is het wel heel koud en daar ligt een heel dik pak sneeuw, wel tot aan mijn knieën op sommige plaatsen.

Het stadion is een soort omgekeerd Vikingschip. Zo noemen ze het ook in het het Noors. Op een  muur zit ook een muurschildering van een Vikingschip.  En als versiering hangt er ook nog een redelijk grote Vikingschip op de kop aan het plafond. Dus ja, waar komt de naam nou vandaan?

Die Noren hebben sowieso wel gevoel voor kunst: aan het plafond hangt een hele grote schaats (met braam bij de hak, van een meter, maar met de Frans-de-ronde-manier (zie schaatsforum) is die er zo af, dus als iemand een schaats wil (als bed)...)

De training van alle deelnemers is al een poosje geleden afgelopen. Ik heb wel gezien dat wij altijd helemaal fout in lopen. Het Noorse team loop in met een voetbal en schopt die dan wel eens op het ijs. En als die dan op het ijs komt moet je hem met een buikschuiver op halen. Heb je je rek oefeningen ook weer gedaan. Het middenterrein is ook een en al grasmat, dus op zich is het nog wel logisch dat je aan voetballen denkt.

Wat je ook kan doen is inlopen op je blote voeten en met een joggingbroek die was afgeknipt (een beetje schreef). Ik kon niet goed zien wie dat was, maar het zag er best komisch uit.

Voor de lunch gingen we heel even terug naar het hotel. Kraak dan nooit een auto af, omdat die heel aso geparkeerd is, want als je dan gaat kijken van wie die auto is en je komt er achter dat jij hem zelf hebt geparkeerd, is dat wel een beetje stom, (en heel grappig). Na de lunch zou ik boodschappen doen en dan terug naar de baan gaan. Ik moest zelf nog ff kijken hoe ik daar zou komen, maar er gingen ook busjes van het hotel naar het Viking schip dus daar komen lukt wel. Ik boodschappen doen, wil ik terug. In mijn beste Engels vraag ik aan een hele aardige mevrouw of er een busje is die naar de ijsbaan rijd. De hele aardige mevrouw antwoordt dat ik maar met een meneer mee moet gaan. Hij gaat in een van de busjes die op het parkeerterrein stond zitten en wacht tot er een chauffeur komt opdagen. Er staan daar dus gewoon busjes zonder chauffeur, met de motor aan, anders worden ze helemaal koud. Dat had ik echt nog nooit gezien.
Het duurde een beetje te lang voordat er een chauffeur kwam, dus ik ben gaan lopen met een ander meisje die me de weg wees.
's Avonds heb ik nog een wedstrijd gereden in een doodstille baan. Ik was bijna de enige in de hal en de enige op het ijs. Dat is best apart. Het is echt heel lekker ijs. Het glijdt heel lekker en het is heel hard. Ik mocht van de ijsmeester niet te hard starten, toch doen en toen had ik een PR: 49.15 (gecorrigeerd).

Inzell Trainingskamp Herfstvakantie 2008

In de herfstvakantie zijn wij met de hele schaatsploeg naar Inzell geweest! Echt super gezellig was het! Het verslag hier onder is niet door mij geschreven maar door Ari, een vader die mee was. Ik zou het niet zo mooi kunnen op schrijven. Dus Ari ook bedankt!

Begin
Al diegenen van onze groep die voor ons vertrek nog dachten dat schaatsen een individuele sport is, denken er sinds het eerste trainingskamp voorgoed anders over. Schaatsen is wel degelijk een teamsport. Op- en naast het ijs kunnen schaatsers niet zonder elkanders stimulerende aanwezigheid die bij ieder van hen tot betere prestaties zal leiden.
Zaterdagochtend heel vroeg vertrekken er vanaf vijf verschillende plaatsen vijf auto’s en een aanhangwagen vol met Mountainbikes en proviand in de richting van Inzell. Daarnaast zullen wat later nog vier deelnemers die dag de trein nemen. In totaal 26 personen hebben zich opgegeven en zijn bepakt en bezakt dicht tegen elkaar aangekropen om de tocht van zo’n 10 uur zo gezellig mogelijk af te leggen. Een mooi intiem begin van iets dat al gauw uitgroeide tot iets groots, iets moois en onvergetelijks!
Toen ondergetekende tegen vier uur ’s middags uit de auto stapte trof hij al een grote groep schaatsers en begeleiders aan die gezamenlijk in de zon op het gras zaten om hun reiservaringen en hoog gespannen verwachtingen met elkaar te delen.
Niet lang daarna, toen iedereen was aangekomen, gingen de schaatsers naar de IJsbaan voor een eerste kennismaking met het ijs en de sfeer, en begon een deel van het begeleidingsteam aan de inkoop- en de bereiding van het eerste diner van die week. Het appartement van Hans, Josje en Ari werd ingericht als een heuse voedselbank alwaar de schaatscracks en hun begeleiders zich gedurende de hele week konden melden voor brood, kaas, sportdrankjes, fruit, toiletpapier en andere dagelijkse benodigdheden. Soms werden er in de vroege ochtenden zelfs eieren (met verschillende gradaties hardheid!) gekookt en werd er voor de langskomende liefhebbers koffie gezet. Voor dit laatste deed ook Lieke, met Sabine, Britt en Laura verblijvend in het appartement ernaast, een behoorlijke dagelijkse duit in het verzorgingszakje.
Later, na het eten, werd tijdens de eerste briefing meteen al duidelijk dat het definitief geen vakantiekamp zou worden. De volgende morgen moest er om half zeven worden opgestaan en werd iedereen op het hart gedrukt om 7:30 uur (en geen minuut later!) met schaatsuitrusting klaar te staan. De bagage werd met een auto naar de baan gebracht zodat de sporters daarvan tijdens de wandeling, die gedeeltelijk hardlopend zou worden afgelegd, geen hinder zouden ondervinden. Tevens werd er voor die middag een stevige MTB training aangekondigd.

Heilig IJs
Die eerste ochtend was het weer helder. Het was koud, dat wel, maar de zon die vanachter de bergen al voorzichtig het dal van Inzell in scheen, gaf ons al een voorproefje van wat door de trainers Petra en Erik het echte Inzell-weer werd genoemd.
Iets na acht uur hadden alle schaatsers hun ijzers op het heilige ijs staan en werden onder het oog van Ard Schenk, die vanaf een zwartwit foto vanuit een oud keukentje toekeek, voorzichtig de eerste trainingsronden afgelegd. Hierbij werden ze begeleidt en aangemoedigd door Petra, die vanuit haar rolstoel langs de kant alles goed in het oog hield en Erik, die meeschaatsend iedereen persoonlijk aanwijzingen gaf.
N.S.V. was duidelijk niet de enige schaatsclub die de herfstvakantie had aangegrepen voor een trainingsstage in Zuid Duitsland. Op de baan was het die eerste ochtend wel heel erg druk en al gauw werd duidelijk dat de verschillende interpretaties van wat de in- en uitrijbaan, tot een gevaarlijke chaos leidde. Zelfverzekerd optreden van de NSV begeleiders, waarbij het gebruik van de in geheel Inzell hoorbare omroepinstallatie door Hans niet werd geschuwd, voorkwam dat er ongelukken konden gebeuren.

De kunst van het meedoen.
Na onze training, die werd gevolgd door een dweilpauze, kwam onder leiding van Fabris de Italiaanse ploeg op het ijs. Dit was de opmaat voor wat de volgende dag en de rest van de week in de overtreffende trap zou plaatsvinden. Toen op maandag de NSV training was afgelopen kwam de gehele TVM ploeg op het ijs! Er volgde een schouwspel waar velen van ons naar hadden uitgekeken. IJs, dat nog maar even daarvoor door NSV ijzers was gestreeld en gesneden, werd nu gegeseld door de bijna bovennatuurlijke krachten van Sven Kramer en consorten.
Daarna was het voor een flink aantal NSV´ers handtekeningen jagen.
En daarmee gaf Inzell iets prijs van wat eigenlijk alleen in Inzell kan. Naast het complete team van TVM, dat we de warming up konden zien doen op het asfalt voor het stadion, en de Italianen, waren ook de Tsjechische Sablikova en haar ploeggenoten en Peter Müller met zijn Noren de gehele week aanwezig.
En toen kwam het! Door de goede contacten van Petra kon zij voor woensdagavond haar gehele ploeg intekenen voor een wedstrijd waaraan ook het voltallige TVM team zou meedoen.
Onze mensen werden ingeschreven voor de 100, 500 en 1000 meter.
Die dag werd het trainingsschema aangepast aan de wedstrijd van die avond. `s Morgens werd er alleen een lichte MTB training afgewerkt, en aan het einde van de middag werd er door het ondersteuningsteam een lichte sportmaaltijd opgediend.
En die avond reden onze bloedeigen NSV ´ers, Josje, Sabine, Laura, Lieke, Britt, Kjell, Jeroen, Sam, Jelle, Jasper, Jesse, Martijn, Bart, Mike, Roel en Sjoerd zich warm in het kielzog van Kramer, Wüst, Wennemars en de anderen. En wat werd er hard gereden!! Een aantal van ons reden zelfs op het buitenijs een PR die hun tijd op de binnenbaan naar de geschiedenisboeken verwees. En hoewel onze rijders (met uitzondering van begeleidende ouder Beno Pol) met hun tijden natuurlijk niet in de buurt van de profs konden komen, prijkten al hun namen wel op dezelfde uitslagenlijst.
De grote tegenvaller van die bijzondere avond was de val van Laura in de tweede bocht van haar 500 meter die zij, volgens vakkundige ooggetuigen, bijzonder snel aan het afleggen was! Hoewel zij direct werd verzorgd door de medische staf van het TVM ploeg (!) , moest zij daarna door Tineke en Sandra naar het ziekenhuis gebracht worden. Daar waren er maar liefst zes hechtingen nodig om de wond in haar voet te dichten. Gelukkig kon zij nog op tijd terug zijn voor de laatste ritten van haar ploeggenoten op de 1000 meter en kon de avond toch nog met een compleet team worden afgesloten.

Serieel en Parallel koken met daarna de afwas!
Tja, de sportieve hoogtepunten regen zich de gehele week aaneen. NSV´ers die voor het eerst op een mountainbike klommen om maar direct aan het zware werk te beginnen. En er was zelfs een MTB tijdrit bergop, waarbij allen ver boven zichzelf uitstegen en ieder voor zich een  prestatie van formaat neerzette.
Dit ging natuurlijk niet allemaal vanzelf. Een combinatie van een professioneel trainerskoppel
(Petra en Erik), en een ondersteunend begeleidingsteam van enthousiaste ouders, zorgde ervoor dat niet alleen sportieve, maar ook logistieke prestaties van formaat werden neergezet.
Elke dag stonden er mensen van het begeleidende ouderteam om 6 uur des morgens bij de bakker, werden er dagelijks karren vol boodschappen gedaan, van die boodschappen door middel van serieel en parallel koken binnen afzienbare tijd heerlijke en ook voedzame maaltijden bereidt , vormden zich elke dag weer spontaan een of meerdere afwasteams, werd er elke dag een deel van het schaatsteam aan het huiswerk gezet, werden er van alle activiteiten professionele foto´s gemaakt en was het van het begin tot het einde…………reuze gezellig!
Het werd een week om nooit te vergeten! Niemand had dan ook veel zin om op zaterdag in de vroege ochtend de terugreis te aanvaarden. Liever waren we nog wat gebleven om na te praten en te genieten van het mooie weer, de schitterende omgeving en het feit dat we een team waren. Met ons allen, een hele week lang. Dit laatste wordt misschien wel het beste geïllustreerd door wat er tijdens een van de eerste trainingen op onze eigen baan gebeurde. Iets wat we in Inzell nog niet hadden gezien. Er vormde zich een treintje van bijna alle Inzellgangers. Als een hecht team sleurden ze elkaar een paar mooie ronden door. En Laura dan? Laura was erbij! Zij stond met haar krukken aan de kant en keek ernaar.
Zoals ook de TVM ‘ers, Italianen, Tsjechen en ook Noren het ons telkens weer voordeden, schaatsen doe je niet alleen. Dat doe je samen. Samen trainen, samen praten en overleggen, samen helpen, eten en slapen en……………….dat was voor sommigen van ons misschien wel het aller-moeilijkst; opruimen.